నాలుగు రోజుల్లో మా ఊరు వెళుతున్నా. అస‌లు ఆ ఫీలింగే అద‌ర‌గొడుతోంది..!

సొంత ఊరంటే ఎవ‌రికైనా కాస్తంత ప్రేమ‌. గోదావ‌రి జిల్లా బిడ్డల‌కు మాత్రం కాస్తంత ఎక్కువ ప్రేమ అన్న మాట‌. అటువంటి గ్రూపులో మ‌నం టాప్ ర్యాంక్‌. తూర్పు గోదావ‌రి జిల్లాలో పోస్టాఫీసు కూడా లేని అనేక ప‌ల్లెటూరుల్లో మాది కూడా ఒక‌టి. ప‌క్క ఊర్లో బ‌స్సు దిగి మా ఊర్లోకి న‌డుచుకొంటూ వెళ్లిపోవ‌చ్చు. ఊరి న‌డిబొడ్డు నుంచి ప‌ల‌క‌రింపులు మొద‌లువుతాయి. పావు గంట ప‌ట్టే న‌డ‌క్కి గంటం పావు ఈజీగా ప‌ట్టేస్తుంది. క‌నిపించిన ప్రతీవాళ్లు ముఖ‌మంతా న‌వ్వు చేసుకొని మ‌న‌స్ఫూర్తిగా ప‌ల‌క‌రిస్తూ ఉంటే ఆ ఆప్యాయ‌త‌ను దేంతో కొల‌వ‌గ‌లుగుతాం. అందుకే ఊరిలోకి వెళ్లిన కొద్ది సేప‌టికే వాతావ‌ర‌ణం మారిపోతుంది. మ‌ట్టి వాస‌న ప‌ల‌క‌రించి పుల‌క‌రింప చేస్తు ఉంటుంది. ఊర్లోకి వెళ్లాలంటే ముందుగానే గోదావ‌రి దాటాలి క‌దా.. రైలులో ఊరెళితే మాత్రం కొవ్వూరు స్టేష‌న్ దాట‌గానే గేటు లోకి వెళ్లిపోతాను. గోదావ‌రి దాటుతుంటే కిటికీ లోంచి చూడ‌టం క‌న్నా గేటు నుంచి చూడ‌టం భ‌లే గ‌మ్మతుగా ఉంటుంది. అందుకే న‌ది ని అక్కడ నుంచి చూడ‌టం అల‌వాటు. యూనివ‌ర్శీటి లో ఉన్నప్పటి నుంచి మొద‌లైన ఈ అల‌వాటు ఇప్పటికీ వ‌ద‌ల్లేదు. ఈ మ‌ధ్యన కారులో ప్రయాణం పెట్టుకొంటే రావుల‌పాలెం వంతెన మీద మ‌ధ్య లోకి వెళ్లాక ప‌క్కకు తీసి ఆపుతుంటాను. అప్పుడు న‌దిలోకి నాణేలు వేసేందుకు మా పిల్లలు కూడా పోటీ ప‌డ‌తారు. న‌దిలోకి డ‌బ్బు వేయ‌టం ఏంటి చాద‌స్తం అని న‌వ్వుకోవ‌చ్చు గాక గోదావ‌రి మీద ఇదంతా కామ‌న్ మరి. కొన్ని ఫీలింగ్స్ కు లాజిక్కులు ఉండ‌వు మ‌రి. ఊరికి వెళ్లిన‌ప్పుడు మాత్రం మొద‌ట ప‌రిగెత్తేది గుడిలోకే. ఎందుకంటే మా ఇంటి ప‌క్క నే ఠీవిగా వెల‌సిన శివాలయం నాజీవితంతో ముడిప‌డి ఉంది. చిన్నప్పటి నుంచి ఆ గుడిలోనే నా ఆట‌పాట‌లు సాగాయి. అందుకే ఎప్పుడు అక్కడ‌కు వెళ్లినా గుడికి వెళ్లి ద‌ర్శనం చేసుకోవ‌టం మాత్రం మాన‌ను. అంతే కాదు.,, ఎంత పెద్ద క్షేత్రంలోకి వెళ్లినా ఒక్క సారైనా మా ఊరి గుడిని గుర్తుచేసుకొంటాను. అక్కడ స్వామిని మ‌న‌స్సులో త‌ల‌చుకొంటాను. అంతే కాదు, ఆఫీసులో ప‌ని మొద‌లు పెట్టేట‌ప్పుడు కూడా ఒక్క సారి క‌ళ్లు మూసుకొని మా ఊరి స్వామిని ధ్యానించుకొంటా. అది కూడా లాజిక్కు కు అంద‌ని బ‌ల‌మైన సెంటిమెంట్. ఈ సారి కూడా కొన్ని జ్ఞాప‌కాల దొంత‌ర‌ను మోసుకొంటూ మా ఊరికి వెళుతున్నా. కొన్ని అనుభూతుల్ని ప‌దిల ప‌ర‌చుకొని వెన‌క్కి వ‌ద్దామ‌నుకొంటున్నా...!

పెద్ద మాస్టారు కి మాత్రం క‌న్నీటి అభిషేకం..!

మా ఊరు మొత్తానికి ఒకే ఒక్క స్కూల్ ఉండేది. స‌మితి ప్రాథ‌మిక పాఠ‌శాల‌. అక్కడ ఒక‌టి నుంచి ఐదో త‌ర‌గ‌తి దాకా క్లాసులు ఉండేవి. న‌లుగురు మాస్టార్లు . అందులో హెడ్ మాస్టారు ను పెద్ద మాస్టారు అని పిలిచేవాళ్లం. ఆయ‌న పేరు చీమ‌ల కొండ స‌త్యనారాయ‌ణ‌. ఆయ‌న వ‌య‌స్సు ఎక్కువ‌గా ఉండ‌టం కాదు కార‌ణం. ఆయ‌న మా ఊర్లో ఉండే పెద్దల‌కు కూడా మాస్టారే. ఎందుకంటే ఆయ‌న అప్పటికే 20-25 సంవ‌త్సరాలు గా అక్కడ ప‌నిచేస్తు ఉండేవారు. దీంతో మా పెద్దలు కూడా ఆయ‌న స్టూడెంట్స్ అన్న మాట‌. ఆయ‌న‌కు కోపం వ‌స్తే చేతిలో ఉన్న చింత బ‌రికె విరిగిపోయే దాకా కొట్టే వారు. ఇత‌ర మాస్టార్లు కొడితే ఇంటి ద‌గ్గర పెద్దల‌కు కంప్లయింట్ చేసుకొనే చాన్సు ఉండేది. పెద్ద మాస్టారు కొడితే మాత్రం ఎవ‌రికి చెప్పుకొనే దిక్కులేదు. ఆయ‌న ద‌గ్గర‌కు వ‌చ్చి కంప్లియంట్ చెప్పటానికి పెద్దలు కూడా భ‌య‌ప‌డే వారు. ఉద‌యం తొమ్మిది అయిందంటే ఆయ‌న స్కూల్ లో ఉండేవారు. అప్పటిక‌ల్లా మేమంతా పరిగెత్తుకొని లైన్ లో నుంచొని ఉండేవాళ్లం. ఉద‌యం అసెంబ్లీ జ‌ర‌ప‌టం, సాయంత్రం పిల్లల్ని ఆడించ‌టం అన్నీ చేయించేవారు. ఉదయం ఎంత సీరియ‌స్ గా ఉండేవారో ఆడుకొనేట‌ప్పుడు అంత‌టి స‌ర‌దాగానూ క‌నిపించేవారు. మా ఎలిమెంట‌రీ స్కూల్ లో చ‌దువుకోవ‌టం అంటే పూర్తిగా క్రమ‌శిక్షణ‌తో పెరిగిన‌వాళ్లం అన్న బ్రాండ్ ఇమేజ్ ఉండేది. అంతేకాదు,,, త‌ర్వాత హైస్కూల్ లో చేరినా, కాలేజీకి వెళ్లిపోయినా ఆగ‌స్టు 15, జ‌న‌వ‌రి 26 కు ఆయ‌న స్కూల్ కు పిలిపించే వారు. జెండా కర్ర క‌ట్టడం, స్కూల్ అంతా డెక‌రేట్ చేయ‌టం వంటి ప‌నుల్ని పెద్ద పిల్లల‌కు అప్పగించేవారు. కాలేజీలో క్లాసు డుమ్మాకొట్టి బ‌జారు లో తిరిగినా, టౌన్ లో సినిమాకు చెక్కేసినా పెద్ద మాస్టారు క‌న‌బడితే మాత్రం ప‌రుగో ప‌రుగు. పెద్ద మాస్టారు రిటైర్ అయిన‌ప్పుడు మాత్రం ఊరంతా క‌ద‌లి వ‌చ్చింది. అప్పటి వేస‌విలో ఈ మేనెల స‌మ‌యంలోనే విప‌రీత‌మైన ఎండ‌లు న‌డుస్తున్నాయి. కానీ పెద్ద మాస్టారు ఫంక్షన్ కు మాత్రం అంతా క‌ద‌లి వ‌చ్చారు. ఊరంద‌రి స‌మ‌క్షంలో సార్ కు మేం పుష్పాభిషేకం చేశాం. విద్యార్థులంతా క‌లిసి పాద పూజ చేశాం. అటువంటి మాస్టారిని మ‌ళ్లీ చూడ‌లేమంటూ క‌న్నీళ్లు పెట్టుకొన్నాం. ఊరి ప్రారంభం నుంచి ఊరేగింపుగా స్కూల్ కు తీసుకొని వ‌చ్చాం. అక్కడ అంతా క‌లిసి ఆయ‌న‌కు పూజ‌లు చేశాం. పిల్లా పెద్ద అనే తేడా లేకుండా స్కూల్ ప్రాంగణం మొత్తం కిట కిట లాడిపోయింది. మా స్కూల్ కే స‌ర్వస్వం ధార‌పోసిన ఆయ‌న్ని మా ఊరు వారు ఎవ్వరూ మ‌రిచిపోర‌నుకొంటాను. ఆ మ‌హానుభావుడి సంత‌తి ఎక్కడ ఉన్నా చ‌ల్లగా ఉండాల‌ని దేవుడ్ని కోరుకొంటాను.

మా ఊర్లో శ్రీ‌రామ న‌వమి... మ‌రిచిపోలేని జ్ఞాప‌కాలు..!

ఊర్లో ఎవ‌రి ఇంట్లో ఫంక్షన్ చేస్తున్నా చుట్టు ప‌క్కల ఇళ్లలో సంద‌డి ఉంటుంది. కానీ, ఊరంతా క‌దిలే పండుగ మాత్రం క‌చ్చితంగా శ్రీ‌రాముని క‌ళ్యాణం మాత్రమే. ఈ వేడుక‌కు ఊరంతా హ‌డావుడి అనుకోవాల్సిందే . ఏప్రిల్ నెల మ‌ధ్య లో వ‌చ్చే ఈ పండుగ కు ఒక స్పెషాలిటీ ఉంది. అదేమంటే మా చిన్నప్పుడు చాలా సార్లు ఈ పండుగ నాటికి మా ప‌రీక్షలు పూర్తి అయిపోయేవి. దీంతో వేస‌వి సెల‌వుల్ని ఫుల్ గా ఎంజాయ్ చేస్తున్న త‌రుణంలో వ‌చ్చే పండుగ కావ‌టంతో మా కుర్రకారు జోరుకి ప‌ట్ట ప‌గ్గాలు ఉండేవి కావు. శ్రీ రామ న‌వమి కి వారం, ప‌ది రోజుల ముందే ఏర్పాట్లు మొద‌ల‌య్యేవి. అంటే ఊరి మ‌ధ్య లో ఉన్న రాముల వారి గుడి ముందు పెద్ద తాటాకు పందిరి వేసేవారు. దీంతో మేం చెల‌రేగిపోయి ఆడుకొనేందుకు ఒక వేదిక దొరికి న‌ట్లయ్యేది. శ్రీ రామ న‌వ‌మి ముందు రోజు సాయంత్రం గుడి ని ముస్తాబు చేయ‌టంలో పోటీ ప‌డేవాళ్లం. జెండా పండుగ‌కు క‌ల‌ర్ పేప‌ర్స్ తెచ్చిన‌ట్లు ర‌క ర‌కాల జెండాలు, పేప‌ర్ క‌టింగ్స్ తెచ్చి అలంక‌రించేవాళ్లం. శ్రీ రామ న‌వ‌మి రోజు ఉద‌య‌మే గుడి ద‌గ్గర‌కు చేరిపోయి ప్లేస్ లు వేసుకొని ఉండేవాళ్లం. దేవుని క‌ళ్యాణం అంటే ఊరంతా క‌ద‌లి అక్కడ‌కు వ‌స్తుంది క‌దా. అప్పుడు మ‌న‌కు వెన‌కాల చోటు ద‌క్కితే ఇబ్బంది కాబ‌ట్టి కుర్ర బ్యాచ్ ముందు వెళ్లి పోయి పెద్దల‌కు ప్లేస్ లు ఆపి ఉంచ‌టం రివాజు అన్న మాట‌. అస‌లు రాముల వారి త‌త్వం ఏమిటి, ఎందుకు ఆయ‌న ఆద‌ర్శ పురుషుడు అయ్యాడు, సీత‌మ్మ త‌ల్లి గొప్పత‌నం ఏమిటి అన్నది పంతులు గారు వివ‌రించి చెబుతుంటే త‌న్మయ‌త్వంతో వినే వాళ్లం. ఆ త‌ర్వాత పాన‌కం తాగేందుకు, వ‌డ‌పప్పు తినేందుకు పోటీ ఎలాగు త‌ప్పదు క‌దా.. మ‌ధ్యాహ్నం దాకా ఊరంతా ఒక్క చోట చేరి రామ‌య్య తండ్రి క‌ళ్యాణాన్ని తిల‌కిస్తుంటే .. రాములోరి పెళ్లికి ఊరంతా పండుగే అన్నట్లు ఉండేది. ఆ దృశ్యం ఎప్పటికీ క‌న్నుల ముందు క‌ద‌లాడుతూ ఉండేది. ఇక రాముల వారి క‌ళ్యాణం సాయంత్రం నుంచి సాంస్క్రతిక కార్యక్రమాలు ఉండేవి. ముఖ్యంగా ఊర్లోని యూత్ అంతా క‌లిసి నాట‌కాలు ప్రాక్టీస్ చేసి నాట‌కం వేసేవాళ్లం. పెద్ద వాళ్లు పౌరాణిక నాట‌కం ఆడితే, కుర్ర బ్యాచ్ మాత్రం సాంఘిక నాట‌కానికి ప‌రిమితం. ఈ నాట‌కం వ‌చ్చే దాకా మాత్రం రోజు హ‌రి క‌థ‌, బుర్ర క‌థ వంటివి ఉండేవి. దీంతో పాటు వీధిలో స్క్రీన్ క‌ట్టి సినిమా వేసే వాళ్లు. ఆ సినిమా చూడ‌టం అంటే అబ్బో . .. అదో వెరైటీ ఫీలింగ్‌. ఇప్పుడు త‌ల‌చుకొంటే మాత్రం భ‌లే న‌వ్వు వ‌స్తుంది. ఎనీ హౌ శ్రీ రామ న‌వ‌మి అంటే దాచుకొన్న అనుభూతుల్ని త‌ల‌చుకొనే ఒక భ‌క్తి భావ‌న అన్న మాట‌.

వామ్మో ఆదివారం..!

స‌హ‌జంగా ఆదివారం వచ్చిందంటే అంద‌రికీ ఆనంద‌మే. ముఖ్యంగా బ‌డి పిల్లల‌కు మ‌రింత ఆనందం. క్లాసులు, పుస్తకాలు అన్నిటినీ ప‌క్కన పెట్టేసి హాయిగా ఆడుకొంటూ ఎంజాయ్ చేయ‌వ‌చ్చు. మేం కూడా చిన్నప్పుడు జిల్లా ప‌రిష‌త్ స్కూల్ లో చదివేట‌ప్పుడు అదే చేసే వాళ్లం.కానీ, ప‌దోత‌ర‌గ‌తిలోకి వ‌చ్చాక మాత్రం ప‌రిస్థితి మారిపోయింది. వారం అంతా టైమ్ టేబుల్ ప్రకారం క్లాసులు జ‌రిపేవాళ్లు. ఆదివారం వ‌చ్చిందంటే మాత్రం ప్రైవేటు క్లాసులు పెట్టేసేవాళ్లు.

ప్రభుత్వ పాఠ‌శాలల్లో వానాకాలం చ‌దువులు అంటారు కానీ, మా జిల్లా ప‌రిష‌త్‌స్కూల్ లో మాత్రం పరిస్థితి వేరు. టీచ‌ర్లు అంద‌రూ చాలాచాలా నిబ‌ద్దత‌తో ఉండేవారు. అంటే ఆదివారం కుటుంబ సభ్యుల‌తో కాలం గ‌డిపే చాన్సు ఉన్నా, దాన్ని వ‌దులుకొని స్కూల్ కు వ‌చ్చే వాళ్లు. ప్రతీ ఆదివారం ఒక్కో టీచ‌ర్ వ‌చ్చి మాకు ప్రైవేటు క్లాస్ పెట్టే వారు. ఏడో త‌ర‌గతిని ఒక టీచ‌ర్ తీసుకొంటే, ప‌దో త‌ర‌గ‌తిని మరో టీచ‌ర్ తీసుకొనేవారు. అప్పటికప్పుడు పాఠాలు చ‌దివించి అప్పగించుకొనే వారు. అక్కడే అస‌లు క‌థ మొద‌ల‌య్యేది. ఏడో త‌ర‌గ‌తిలో అయితే ఏదో గ‌డ‌చి పోయింది కానీ, ప‌దో త‌ర‌గ‌తి లో మాత్రం చాలా ఇబ్బంది అయిపోయేది. ప్రశ్నల‌కు జ‌వాబులు అప్పగించ‌క పోతే అక్కడిక‌క్కడ చిత‌క్కొట్టే వారు. అది కూడా క్లాస్ లోని ఆడ‌పిల్లల ముందు తిట్టి పోస్తూ బెత్తంతో కొడుతుంటే పైకి ఏడ్వలేక‌, లోప‌ల ఉండ‌లేక చాలా ఇబ్బంది ప‌డేవాళ్లం. టీచ‌ర్లు సెటైర్లు వేస్తూ కొడుతుంటే ఆడ‌పిల్లలు ముసి ముసి న‌వ్వులు న‌వ్వేవారు. అంత‌కు ముందు ఏడో త‌ర‌గ‌తిలో ఇటువంటి ప‌రిస్థితి ఉన్నప్పటికీ అప్పుడు అంత‌టి ఫీలింగ్స్ ఉండేవి కాదు. కానీ, నెమ్మదిగా 8, 9 క్లాసులు దాటి ప‌దికి వ‌చ్చేసరికి సీన్ మారిపోయేది. ఆడపిల్లల ముందు ఏమిచేసినా జాగ్రత్తగా ఉండాల్సి వ‌చ్చేది. కొత్త సిగ్గులు మొగ్గలు తొడిగే సీజ‌న్ అది. క్లాసు లో ఉన్నప్పుడు కూడా జాగ్రత్తగా ఉండేవాళ్లం. కానీ, అంతా ఒక‌రిని ఒక‌రిని గౌర‌వంగా, అభిమానంగా వ్యవ‌హ‌రించేవాళ్లం. త‌ప్పితే ఎటువంటి సిల్లీ ప‌నులు ఉండేవికాదు. ఆ తాకిడి నుంచి త‌ప్పించుకొనేందుకైనా ఏ రోజు పాఠాలు ఆ రోజు చ‌దివేయాల్సి వ‌చ్చేది. ఎటువంటి వ‌స‌తులు లేక‌పోయినా చెట్టుకింద కూర్చొబెట్టి చ‌దువులు చెప్పారు. త‌ల‌చుకొంటే వారి క‌మిట్ మెంట్ ముందు మ‌న వృత్తి నిబ‌ద్దత ఏపాటిది అనిపిస్తుంది. అందుకే ఆ ఫౌండేష‌న్ బ్రహ్మాండంగా ఉండేది. వెన్ను త‌ట్టే వారు లేకపోయినా కాలేజీ చ‌దువులు, యూనివ‌ర్శిటీ ఎడ్యుకేష‌న్ పూర్తి చేసుకొని మ‌హా నగ‌రంలో ఉద్యోగం అందుకోగ‌లిగామంటే ఆ మ‌హాను భావుల ఆశీస్సులే. అందుకే ఇప్పటికీ ఆదివారం నాడు కూడా ఆఫీసు ప‌నులు, ఇంటి ప‌నులు స‌మ‌న్వయంతో సాధించుకోగ‌లుగుతున్నాం అనిపిస్తుంటుంది.

సాక్షాత్తు సాయి మా ఇంటికి వ‌చ్చాడు...!

నిజ‌మే.. సాయి రాత్రి మా ఇంటికి వ‌చ్చాడు. అస‌లు ఆ పేరులోనే ఒక రిలీఫ్ ఉంటుంది. సాయి అంటే అందుకే మా అంద‌రికీ అంత ఆస‌క్తి. సాయి ప‌లుకులు, వాక్యాలు కూడా అలాగే ఉంటాయి. ఎప్పుడు చూసినా ఒక‌టే త‌ర‌హా.. అందుకే సాయి అంటే మా ఇంటిల్లి పాదికి అంత ఇష్టం. ఎన్ని రోజులైంది. సొంత ఊరి మ‌నిషి... అనుకోకుండా ఇంటికి వ‌స్తే భ‌లే గ‌మ్మతుగా ఉంటుంది క‌దా..! అదే జ‌రిగింది. రాత్రి సాయి మా ఇంటికి వచ్చాడు. ఫ్లాష్ బ్యాక్ లో చ‌క్రం వెన‌క్కి తిప్పితే...!

గోదావ‌రి జిల్లా లో ఒక సాధార‌ణ ప‌ల్లెటూరు. న‌డిచి స్కూల్ కి వెళ్లి ప‌రీక్ష పాస్ అయినందుకు.. ఇంట్లో సైకిల్ కొనిస్తే, దాని మీద కాలేజీ కి అక్కడ ప‌రీక్ష పాస్ అయినందుకు... ఇంట్లో బ్యాగ్ స‌ర్ది ఇస్తే యూనివ‌ర్శిటీ కి వెళ్లి ప‌రీక్ష పాస్ అయినందుకు... ఇంట్లో అన్ని విష‌యాలు వివ‌రించి చెప్పినందుకు ఉద్యోగం సంపాదించుకొన్నామ‌న్న మాట‌. నాలుగు ముక్కల్లో ఫ్లాష్ బ్యాక్ ముగిశాక జ‌ర్నలిస్టు గా హైద‌రాబాద్లో స్థిర ప‌డ్డాక అప్పుడ‌ప్పుడు మా ఊరికి వెళ్లి అంతా చూసుకోవ‌టం కుదిరేది. ఉద్యోగంలో బాధ్యత‌లు పెరిగి, సెల‌వులు త‌గ్గి, వ‌య‌స్సు మీద‌కు రావ‌టం మొద‌లెట్టాక‌.. ఊరికి వెళ్లటానికి వీలు లేకుండా పోయేది. స‌రిగ్గా అప్పుడే ఊరి నుంచి సాయి ఊడి ప‌డ్డాడు. సినిమా టిక్ గా ఇనిస్పిరేష‌న్ క‌థ‌లు చెబితే బాగోదు కాబ‌ట్టి తాను కూడా జ‌ర్నలిస్టు ఉద్యోగం మీద మోజుతో న‌గ‌రానికి రావ‌టం, ఉప సంపాద‌కుడిగా జీవితాన్ని ప్రారంభించ‌టం చ‌క చ‌కా జ‌రిగిపోయాయి. క‌ట్ చేస్తే.. ఇప్పుడు తాను .. మా అంద‌రికీ ఆత్మీయుడు. ఊరికి వెళ్లి అక్కడ విశేషాల్నీ క‌వ‌ర్‌చేసి న‌గ‌రానికి వ‌స్తాడు. ఆ త‌ర్వాత మాకు అక్కడ విశేషాలు పూస‌గుచ్చిన‌ట్లు చెబుతాడు. అంతేనా.. వాళ్ల అమ్మ గారు పాల‌కోవా, సున్నుండ‌లు వంటివి తోడుగా పంపిస్తారు కాబ‌ట్టి మ‌న‌కు వాటా ద‌క్కుతుంది. అయితే, ఇందుకోసం మా ఏర్పాట్లు మాకు ఉన్నాయి. న‌గ‌రం నిద్ర పోయాకే జ‌ర్నలిస్టులు ఇంటి ముఖం ప‌ట్టాల‌న్న రూల్ ప్రకారం రాత్రి కూడా ప‌ది దాటాకే ఇల్లు చేరా. కొద్ది సేప‌టికే మా సాయి కూడా వ‌చ్చేశాడు. అప్పటి నుంచి మా దృశ్య మాలిక మా ఊరికి వెళ్లి పోయింది.

ఎంత చెప్పుకొన్నా త‌ర‌గ‌ని క‌బుర్లు.. ప‌ట్టుమ‌ని ప‌ది వీధులు లేక‌పోవ‌చ్చు గాక‌, స‌రైన బ‌స్ సౌక‌ర్యం ఉండ‌క పోవ‌చ్చు గాక‌, ప‌క్క ఊరి పోస్టాఫీసు, అక్కడి హైస్కూలే మాకు గ‌తి కావ‌చ్చు గాక‌.. అంత మాత్రాన మా ఊరిలో విశేషాలు త‌క్కువ అనుకోవ‌ద్దు సుమా.. అంద‌రికీ అంద‌రం బంధువుల‌మే. అందుకే కుల మ‌తాలు ప‌క్కన పెట్టేసి చుట్టరికాల‌తో పిలుచుకోవ‌టం అల‌వాటు. రాత్రంతా మా ఊరి విశేషాల‌తో కాల‌క్షేపం చేశాక‌, సాయి వాళ్ల అమ్మగారు ఇచ్చిన స్వీట్స్ ఖాళీ చేశాక నిద్ర ప‌ట్టింది. అంద‌మైన రాత్రి అల‌వోక‌గా క‌రిగిపోయాక ఆదివారం వ‌చ్చేసింది. ఇత‌ర ర‌కాల ఉద్యోగులు హాయిగా ఇళ్ల ద‌గ్గర కాల‌క్షేపం చేస్తున్న వేళ‌.. జ‌ర్నలిస్టు ఉద్యోగాన్ని త‌ల‌చుకొంటూ ఆఫీసు ముఖం ప‌ట్టాను.

చిన్న ప‌ల్లెటూరు లో ఆటోగ్రాఫ్‌..స్వీట్ మెమ‌రీస్‌..!

హై స్కూల్ లో ఏడో త‌ర‌గతి పూర్తి చేసుకొని ఎనిమ‌దో త‌ర‌గ‌తి లోకి అడుగు పెట్టాం. ఏడో త‌ర‌గ‌తి అప్పర్ ప్రైమ‌రీ స్కూల్ లో వెల‌గ‌బెట్టాక‌, హైస్కూల్ కి పొరుగు ఊరికి వెళ‌తాం అన్న మాట‌. అప్పటినుంచి హైస్కూల్ విద్యార్థుల స్థాయి వ‌చ్చేస్తుంది. పైగా కొత్త ఊరు, కొత్త ఫ్రెండ్స్ హ‌డావుడి మొద‌లైపోతుంది.

రెండు నెల‌లు గ‌డిచాక ఒక వార్త ఫ్లాష్ అయింది. అదేమిటంటే, మా బ్యాచ్ లోని ఒక అమ్మాయి ర‌జ‌స్వల అయింద‌ని తెలిసింది. ప‌ల్లెటూరు లో దీనికి కూడా హ‌డావుడి ఉంటుంది. బంధు మిత్రుల్ని పిలిచి భోజ‌నాల కార్యక్రమం ఉంటుంది. అయితే ఈ అమ్మాయి నిజాయితీ గా ఫ్రెండ్స్ అంద‌రికీ క‌బురు పంపించేసింది. కొద్ది రోజుల‌కే మేం అంతా మంచి ఫ్రెండ్స్ అయిపోయాం. అందునా ఈ అమ్మాయి అంద‌రితోటి చ‌క్కగా క‌లిసిపోయి సంద‌డిగా ఉండేది. పైగా హైస్కూల్ లో చేరిన కొత్త లో వ‌చ్చిన ఫంక్షన్ అన్న మాట‌. అందుచేత త‌లో కొంత చందా వేసుకొని ఏదో ఒక గిఫ్ట్ ఇద్దామ‌నుకొన్నాం. ఏం కొనాలి అనేదానిపై చ‌ర్చలు తీవ్రంగా సాగాయి. ఈ లోగా టౌన్స్ లో ఇటువంటి ఫంక్షన్స్ జ‌రిగిన‌ప్పుడు కేక్ కొని దాన్ని కట్ చేయిస్తార‌ని ఒక క‌బురు అందింది. ఇది ఎంత‌వ‌ర‌కు నిజ‌మో అప్పట్లో ఎవ‌రికీ తెలీదు. కానీ, త‌ల‌కు రెండు రూపాయ‌ల చొప్పున చందాలు వ‌సూలు చేశాం. యాభై రూపాయ‌ల పైనే వ‌సూలు అయింది. దీంతో టౌన్ కు సైకిల్ మీద వెళ్లి ఒక కేక్ తెప్పించేశాం.

ఆ రోజు ఆదివారం కావ‌టంతో క్లాస్ లోని వాళ్లం అంతా స్కూల్ ద‌గ్గర పోగు అయ్యాం. నాలుగు ఊళ్లకు అది ఒక‌టే హైస్కూల్ మ‌రి. అందుకే అంద‌రం వ‌చ్చాక వాళ్ల ఇంటికి వెళ్లేందుకు ప్లాన్ చేశాం. ఈ లోగా కేక్ వ‌చ్చేసింది. ఆరాటం ఆగ‌క కేక్ ఒకసారి చూడాల‌నిపించి ఓపెన్ చేయించాం. తీరా చూస్తే.. దానీ మీద క్రీమ్ తో హ్యాపీ బ‌ర్త్ డే అని రాసి ఉంది. ఈ సంద‌ర్భంలో ఈ వాక్యం మ్యాచ్ కాదు క‌దా.. ఎలా అన్న డౌట్ వ‌చ్చింది. దీన్ని ఇంగ్లీస్ లో ఏమంటారో మాకు తెలియ‌దాయే..! చివ‌ర‌కు బ‌ర్త్ అనే పదం తీసేశాం. అంటే హ్యాపీ డే అన్న మాట‌. వెంట‌నే క‌ట్ట క‌ట్టుకొని అక్కడ‌కు చేరాం. మా హ‌డావుడి చూసి ఆ అమ్మాయి పేరంట్స్, బంధువులు భ‌లే న‌వ్వుకొన్నారు. కానీ, అంతా క‌ల్మషం లేని స్నేహితులం క‌దా, పెద్దగా ప‌ట్టించుకోలేదు. అందుకే ఇంటి మ‌ధ్యలో ఈ కేక్ ను అంద‌రికీ పంచేశాం. ఎవ‌రికి ఇది హ్యాపీ డే అన్న విష‌యం ప‌క్కన పెడితే అంతా హ్యాపీగా ఆ ఈవెంట్ ను ఎంజాయ్ చేశాం. త‌ర్వాత హైస్కూల్ చ‌దువు పూర్తవుతూనే ఆ అమ్మాయి పెళ్లి చేసేసుకొంది. ఇప్పుడు వాళ్ల పిల్లలు ఇంజ‌నీరింగ్ చ‌దువుతున్నార‌ట‌.

మా హైస్కూల్ లో అందాల రాక్షసి క‌థ‌..!

గోదావ‌రి జిల్లా లో ఒక మారు మూల గ్రామం మాది. బ‌స్ సౌక‌ర్యం లేదు, పోస్టాఫీసు అంత క‌న్నా లేదు. ఇవ‌న్నీ ద‌ర్జాగా ఉన్న ఒక పెద్ద ఊరి ప‌క్కనే ఒదిగిపోయాం. అందుక‌ని ఆ పెద్ద ఊరి కి ఉన్న సౌక‌ర్యాల‌న్నీ మాకు ఉన్నట్లే. కుగ్రామం కాబ‌ట్టి మా ఊరి బ‌డిలో ఐదో త‌ర‌గ‌తి దాకానే చదువులు. ఆ త‌ర్వాత ప‌క్క ఊరికి వెళ్లి చ‌దువుకోవాల్సిందే. ఆరో త‌ర‌గ‌తి లో చేరాం అంటే నిజంగా పెద్దవాళ్లం అయిపోయిన‌ట్లు అన్న మాట‌. హాఫ్ నిక్కర్ ఎగ‌వేసుకొంటూ ప‌క్క ఊరికి పరిగెత్తటం ఒక ద‌ర్జా. అయితే ఇందులో రెండు శ్రేణులు ఉంటాయి. న‌డిచి వెళ్లి న‌డిచి వచ్చే మామూలు బ్యాచ్ ఒక‌టైతే, త‌ల్లి దండ్రుల్ని కాకా ప‌ట్టి సైకిల్ సంపాదించుకొన్న బ్యాచ్ ఒక‌టి. ఎట్టకేల‌కు సైకిల్ సంపాదించుకొన్నప్పటికీ అంద‌రం క‌లిసే షేర్ చేసుకొనే వాళ్లం. అబ్బాయిల వ‌ర‌కు ఇది స‌రే, అమ్మాయిల‌కు మాత్రం చిక్కు త‌ప్పుదు. అస‌లు పేరంట్స్ ను ఒప్పించి హైస్కూల్ కు వెళ్లటమే ఒక సాహ‌సం. అందుచేత ఆడ పిల్ల లంతా ఒక గుంపుగా చేరి ప‌క్క ఊరికి న‌డ‌క దారి ప‌ట్టే వారు. వాళ్లు పాపం ఉస్సూరు మంటూ సాయంత్రం న‌డిచి ఇంటికి చేరుకొనే వాళ్లు. మేం మాత్రం ద‌ర్జాగా సైకిల్ మీద రివ్వున దూసుకొని వెళ్లే వాళ్లం.

మా బ్యాచ్‌లో ఒక అమ్మాయి ఉండేది. చ‌దువులో చాలా ఫాస్ట్ గా ఉండేది. బుర్ర దించుకొని త‌న పని తాను చేసుకొనే త‌త్వం ఆమెది. కానీ, అన్ని విష‌యాల్లోనూ అబ్బాయిల‌తో పోటీ ప‌డేది. చ‌దువులోనూ, ఆట పాట‌ల్లోనూ యాక్టివ్ గా ఉండేది. స్కూల్ విద్యార్థుల క‌మిటీలో ఆమె మెంబ‌ర్‌. ఏదైనా తేడా వ‌స్తే నేరుగా హెడ్ మాస్టర్ ద‌గ్గర ఫిర్యాదు చేసేది. ఎన్ని చేసినా ఇంటికి వెళ్లాలంటే మాత్రం ఉస్సూరు మంటూ న‌డుచుకొంటూ వెళ్లాల్సిందే. చివ‌ర‌కు ఎట్టకేల‌కు మా బ్యాచ్ ప‌దో త‌ర‌గ‌తి కి చేరుకొంది. అప్పటి దాకా హాప్ నిక్కర్ గాళ్లం అంద‌రం ప్యాంట్ ల బాట ప‌ట్టాం. అటు అమ్మాయిలంతా పొట్టి ప‌రికిణీలు వ‌దిలేసి కండువా, ఓణీ డ్రెస్ లోకి మారిపోయారు.

రెండు రోజులు గ‌డిచాక బాంబు లాంటి వార్త పేలింది. ఇందాక ప్రస్తావ‌న చేసిన అమ్మాయి సైకిల్ తో స్కూల్ కి వ‌చ్చింద‌న్న వార్త అన్ని క్లాసుల‌కు పాకిపోయింది. ఇంకేముంది, అచ్చమైన ప‌ల్లెటూరు బ‌డికి ఒక అమ్మాయి సైకిల్ తో వ‌చ్చేసిందా..! సాయంత్రం అయ్యేస‌రికి అంతా బ‌డి బ‌య‌ట మూగిపోయారు. అంత ధైర్యం ఉన్న అమ్మాయి కూడా ఒక్కసారిగా కంగారు ప‌డిపోయిన ప‌రిస్థితి. ఇంత మంది మ‌ధ్య నుంచి సైకిల్ తో ఇంటికి వెళ్లటం ఎలా. నెమ్మదిగా న‌డిపించుకొంటూ బ‌య‌లు దేరింది. మిగిలిన వారు కూడా ఫాలో..! ఆ నాటి నుంచి ప్రతీరోజూ ఆమె త‌మ్ముడు సైకిల్ న‌డిపించుకొని ఊరి బ‌య‌ట‌కు తెస్తే అక్కడ నుంచి తొక్కుకొంటూ ప‌క్కఊరి స్కూల్ కి వ‌చ్చేసేది. త‌ర్వాత సాయంత్రం ఊరి బ‌య‌టే సైకిల్ త‌మ్ముడికి అప్పగించేసి బుర్ర దించుకొని న‌డ‌క ప‌ట్టేది. వేసవిలో వాళ్ల మావ‌య్య గారి ఊర్లో సైకిల్ నేర్చుకొన్నప్పటికీ, సొంత ఊర్లో సైకిల్ మీద షికారు చేయ‌లేని ప‌రిస్తితి. ఆ త‌ర్వాత కాలంలో ఆమె పెళ్లి చేసుకొని ఫ్యామ‌లి లైఫ్ లో సెటిల్ అయిపోయార‌నుకోండి. అంద‌రితో చాలా గౌర‌వంగా ఉండే ఆ అమ్మాయి మాత్రం ఇప్పటికీ ఒక ట్రెండ్ సెట్టర్. ఎందుకంటే ఇవాల మా ఊర్లో సైకిల్ తో స్కూల్ కి, బైక్ పై కాలేజీ కి వెళ్లటం చాలా కామ‌న్ మ‌రి..!